Schwartz Jan Maciej, Warszawa ok. 1820 roku

Wyjątkowa muzealna solnica wykonana w wybitnej, warszawskiej pracowni złotniczej Jana Macieja Schwartza (1772-1828) około 1820 roku. Ponadczasowo elegancka forma, utrzymana w stylu klasycystycznym. Srebro 12 - łut, na spodzie widoczna cecha srebra, w polu prostokątnym o zaoblonych narożach nazwisko pisane kursywą Schwartz cecha srebra 12. Srebro grubościenne, ciężkie, waga 106 gram, szerokość 11 cm, wysokość 8,5 cm. Wnętrze oryginalnie, grubo złocone. Stan zachowania doskonały, celowo zachowana naturalna patyna czasu.

Jan Maciej Schwartz (Szwartz) (1772-1828) - złotnik przybyły do Warszawy prawdopodobnie z Gdańska w ostatniej dekadzie XVIII wieku. Wyroby swoje wystawiał na wystawach przemysłu krajowego. W 1817 roku zostaje podstarszym cechu. Wiadomo, że w pracowni Szwartza w 1827 roku sztukę majsterską wykonał Karol Filip Malcz. Srebra Szwartza wyróżniają się doskonałością techniczną, mają doskonałe proporcje, przy prostej, lecz wystudiowanej formie oraz oszczędnej dekoracji złożonej najczęściej z motywów typowych dla późnego klasycyzmu.